Correspondances

Poète / Poet: Charles Baudelaire              

Traducteur / Translator: Niranjan Bhagat

 

La Nature est un temple où de vivants piliers
Laissent parfois sortir de confuses paroles;
L’homme y passe à travers des forêts de symboles
Qui l’observent avec des regards familiers.

 

Comme de longs échos qui de loin se confondent
Dans une ténébreuse et profonde unité,
Vaste comme la nuit et comme la clarté,
Les parfums, les couleurs et les sons se répondent.

 

II est des parfums frais comme des chairs d’enfants,
Doux comme les hautbois, verts comme les prairies,
— Et d’autres, corrompus, riches et triomphants,

 

Ayant l’expansion des choses infinies,

Comme l’ambre, le musc, le benjoin et l’encens,

Qui chantent les transports de l’esprit et des sens.

 

કવિઃ શાર્લ બોદલેર

અનુવાદકઃ નિરંજન ભગત

 

Nature is a temple where living pillars

Sometimes utter confused words;

There man walks through forests of symbols

Which watch him with familiar eyes.

 

Like long echoes which mingle from afar

With a dark and deep unity,

Vast as the night and the day,

Perfumes, colours and sounds respond to one another.

 

It is the perfumes fresh as chidren’s flesh,

Sweet as oboes, green as meadows,

And others corrupt, rich and triumphant,

 

Having the expansion of infinite things,

Like amber, musk, benzoin and incense,

Which sing the ecstasies of the spirit and the senses.

 

 

La Soupe et les Nuages – સૂપ અને વાદળો

Poète / Poet: Charles Baudelaire              

Traducteur / Translator: Niranjan Bhagat

 

Ma petite folle bien-aimée me donnait à dîner, et par la fenêtre ouverte de la salle à manger, je contemplais les mouvantes architectures que Dieu fait avec les vapeurs, les merveilleuses constructions de l’impalpable. Et je me disais, à travers ma contemplation : « Toutes ces fantasmagories sont presque aussi belles que les yeux de ma belle bien-aimée, la petite folle monstrueuse aux yeux verts. »

 

Et tout à coup je reçus un violent coup de poing dans le dos, et j’entendis une voix rauque et charmante, une voix hystérique et comme enrouée par l’eau-de-vie, la voix de ma chère petite bien-aimée, qui disait : « Allez-vous bientôt manger votre soupe, sacré bougre de marchand de nuages ? »

 

કવિઃ શાર્લ બોદલેર

અનુવાદકઃ નિરંજન ભગત

 

મારી પાગલ પ્રિયતમાએ મને ભોજન માટે નિમંત્ર્યો હતો, ભોજનખંડની નાની બારીમાંથી હું પરમેશ્વરે વરાળમાંથી જે તરલ અદ્ ભુત આકારોનું સ્થાપત્ય સર્જ્યું હતું અની ગતિ વિશે ચિંતન કરતો હતો. અને ચિંતન કરતાં કરતાં મારી જાતને કહેતો હતો, ‘આ સૌ તરંગી આકારો મારી સુંદર પ્રિયતમા – લીલી લીલી આંખોવાળી પાગલ પિશાચિની-ની આંખો જેવા સુંદર છે.’

 

ઓચિંતો મારી પીઠ ઉપર જોરથી એક ધબ્બો વાગ્યો, મેં કર્કશ અને મોહક અવાજ – જાણે બ્રાન્ડી પીને ઉન્મત બનેલો અવાજ – સાંભળ્યો, આ અવાજ મને કહી રહ્યો હતો, ‘તું જલ્દી તારું સૂપ પીવાનો છે કે નહિ? હે, વાદળોના જૂના અને જાણીતા ધૂર્ત વેપારી?’

L’Étranger – અજાણ્યો

Poète / Poet: Charles Baudelaire              

Traducteur / Translator: Niranjan Bhagat

 

“Qui aimes-tu le mieux, homme énigmatique, dis ? ton père, ta mère, ta soeur ou ton frère ?
- Je n’ai ni père, ni mère, ni soeur, ni frère.
- Tes amis ?
- Vous vous servez là d’une parole dont le sens m’est resté jusqu’à ce jour inconnu.
- Ta patrie ?
- J’ignore sous quelle latitude elle est située.
- La beauté ?
- Je l’aimerais volontiers, déesse et immortelle.
- L’or ?
- Je le hais comme vous haïssez Dieu.
- Eh! qu’aimes-tu donc, extraordinaire étranger ?
- J’aime les nuages… les nuages qui passent… là-bas… là-bas… les merveilleux nuages !”

 

કવિઃ શાર્લ બોદલેર

અનુવાદકઃ નિરંજન ભગત

 

‘તને સૌથી વધુ વહાલું કોણ છે? કહે તો, હે રહસ્યમય માનવી? તારા પિતા, તારી માતા, તારી બહેન, તારો ભાઈ?’
- ‘મારે પિતા, માતા, ભાઈ કે બહેન નથી.’
- ‘તમે જે શબ્દ ઉચ્ચારી રહ્યા છો એનો અર્થ આજ લગી મને અજાણ્યો છે.’
- ‘તારો સ્વદેશ?’
- ‘એ કયા રેખાંશ પર આવ્યો છે એની મને ખબર નથી.’
- ‘સૌંદર્ય?’
- ‘હું એને હૃદયથી ચાહું, એ દિવ્ય અને અમર્ત્યને.’
- ‘સુવર્ણ?’
- ‘તમે જેમ પરમેશ્વરને ધિક્કારો છો તેમ હું એને ધિક્કારું છું.’
- ‘તો પછી તને સૌથી વધુ વહાલું શું છે, હે અદભુત અજાણ્યા માનવી?’
- ‘મને સૌથી વધુ વહાલાં છે વાદળો, વહી જતાં વાદળો, ત્યાં… પેલાં… અદભુત વાદળો.’